Kakalungkot na masama pakiramdam ko.. Unang beses ko mafeel yung ganito kaya medyo nakakapag-alala rin. Long weekend pa naman, plano ko talaga mag relax. Pero hindi yung ganitong kelangan kong mahiga kasi kelangan.

Kakalungkot na wala mama ko dito :( Umuwi sila ng province ng tatay ko kaninang madaling araw eh. kakaiba pala pag wala ka directly masabihan kung gano kasama pakiramdam mo. And you know no ones gonna do the stuff the she usually do (when ur sick) for you. Kunwari gusto ko fruits, feeling ko kasi kelangan ko vitamins, ako talaga lalabas para bumili :(

Kakalungkot na matanda na ako.Kasi kung bata pa ako, malamang sasabihin ko na masama talaga pakiramdam ko at hindi aalis mama ko. Kaso malaki na ako at dapat kayanin ko na i-deal yung ganitong situation.

Kakalungkot na walang kwenta yung doctor kanina. Kasi syempre i-a-avail ko yung medical card ng company. Plan ko sa FEU dito sa amin. 10 am yung sched ayon sa brochure. Pagpunta ko dun 2pm daw, mali yung brochure. So balik ako 2, aba walang tao yung room! Eh kakalungkot kasi nag absent na ako. SO punta ako sa isang hospital along commonwealth. Ayun. Nagreseta lang siya. Tinanong ko pa nga kung nde ba ako magpapatest, hindi daw muna.

Kakalungkot na ako na magbabayad ng gamot. Hayyy, hirap naman. Hahaha, ang selfish, gusto nanay pa rin magbayad. SO ibig sabihin hirap pala may anak noh? Kaw babayad lahat ng gamot hanggang magka work siya. Tsk.

Kakalungkot. Kasi wala yung mga taong sana kasama ko. Basta kakalungkot :(

Kakalungkot kasi wala na. Hindi na. Tapos na... Friday, August 15, 2008 at 10:30 PM

haay.. ganyan talaga kapag nagwo-work na.. parang laking change.. yung transitions ng mga graduations mula hs to college or lalo elem to hs, prang walang epekto sa bahay.. hehe. pero kapag college to work! ay naku, parang forced tayo tumatanda bigla. hehe. :) get well soon! :) 10:08 PM  

oo nga eh. pati mga sakit hindi simpleng ubo sipon lang. kainis.

nakapasok na ako. hehehe, back to net square. thanks :) 1:09 PM