Meron talagang mga tao na hindi kayang manindigan para sa sarili nila. Hindi makagawa ng sailing desisyon, kelangan nakaasa pa sa iba. Ewan, nakakainis. Kahit nga nde ako affected dun sitwasyon, eh naiinis pa rin ako. Hehehe, dami ko kasi pinapakialman.

Anyway, ayun..iniisip ko lang. hanggang kelan sila magiging dependent sa mga lagi nilang kinoconsider? Hindi ko sinasabi na magrebelde sila (sa case ng mga magulang-anak), pero diba, sila nakakaalam ng sitwasyon, sila nakakaalam ng dapat nilang gawin. Ako, lagi na akong napapaglitn dahil sa late kong pag-uwi at hindi ko pag-uwi. Eh ano magagawa ko? Kelangan ko iyon. At pinapakita ko sa kanila na kelangan ko talagang gawin iyon kahit ano pa ang kapalit (minsan la ako baon..hehehe).

Minsan din hindi naman sa parents nakadepend, kundi sa friends. *ahem* Kelangan rin naman makisama na tipong medyo isysynchronize mo sched mo sa sched ng lahat. Pero nakakainis pag yung tipong hindi sila makakapagdecide kapag hindi pa nagdedecide iba.

Hayyy..nakakafrustrate talaga kapag nageexpect ka. Wednesday, August 30, 2006 at 3:47 PM

yeah, kamusta naman blog?

Sobrang busy ako ako nung mga nakaraan. Hmm, bakit nga ba.

Nung last monday na walang class andito ako sa EEE kasi deadline kinabukasan ng mobot namin. Err, kakangarag kasi antok na antok na tas nagsosolder-solder pa at di ka naman makareklamo sa groupmates mo. Hehehe. Pero may naipakita naman kami nung tusday ng 5:30 ng hapon.

Tapos, wednesday, isesetup yung booths para sa gizmoto. Kung sino-sino pa mineet ko para makita nila yung eng'g. Kangalay sa paa yung araw na yun.

Thursday. Gizmoto na. Stressed na stressed ako. 7am na eng'g na. Shet, kulang talaga ako sa plano. Ewan ba.. Laging meron akong namimiss. Anyway, 2nd event ko pa lang naman 'to.

Friday. Mas stressed. Gising ulit ng maaga. Naisip ko yung malaki kong kapalpakan: pub. Pff. Pub pa. At habang sa symposium eh gumawa pa ako nung docu para sa mobot namen. Dami free food. My mga kupal lang na galing sa isang org na walang modong kumha na lang ng nakabundle pa na food! ang kapal. Sarap sabunutan! Respeto naman sa organizer. Mas ibibigay pa namin yun sa mga janitors at guards kesa sa kanila. At san ka nakakitang head ng event, siya pa nagwalis after?

At sa bawat gabi pala na yan eh nasa ospital ako dumadalaw kay Reggy. Nagkasakit kasi siya eh (malamang, kaya naospital). Ayun.. Kaya paguwi ko, shet, deretso tulog.

Tapos nung morning ng sat, kala ko pahinga ako at aatend na lang ng ERG night sa gabing yun. Pero, masamang balita sa family namin kasi namatay tito ko (kapatid ni mama). :( Shet, sobrang biglaan. As in wala siyang sangit na tipong under medication siya at that time. Bangungot ata yung cause. Pero yun, 59 yo lang. Kakalungkot talaga. Yung pinsan ko pa na solong anak wala dito sa Pilipinas. Tas ang weird pa talaga nung morning kasi umalis sina mama dahil pupuntahan yung isa kong tita na nasa novaliches para nga ipaalam (since naka-off ata celphone niya).. pero tumawag siya sa bahay. Argh. Ang weird pala na ikaw magsasabi ng mga ganung balita. Tipong pautal-utal ako, "Si ano wala na" ."ha? Anong wala na?" at gusto niya talaga sabihin ko ng deretsahan. kastress. At ako yung medyo pinakapwedeng tumulong tulong sa mga errands kasi yung iba kong pinsan wala rin dito. Over the weekend eh andun ako.

Grabe, dami ko naisipi habang andun sa wake. Since wala mga ka-age bracket ko eh nakatunganaga lang ako. Naisip ko, hindi mo talaga masasabi kung kelan ka mawawala. Lam mo yun.. parang kahit gano ka pa kayaman or ka healthy, basta may nakatakdang araw. Tas parang lahat ng meron ka dito, mawawala rin. Kahit gano ka pa kayaman. Ang maiiwan lang dito sa lupa eh yung memory mo, lalo na ng mga good deeds mo. Parang nakakalungkot pag parang "hangin" ka lang diba? yung walang naiwang mark sa mundo. Parang wala namang nabago nung dumating ka at kahit nung umalis. Minsan ka lang mabubuhay so dapat make the most out of it. Iniisip ko dapat may ganun akong target eh, para yun yung drive. Kasi nga ang empty..parang you're doing things for the sake of doing it. Hehehe..labo.

At ngayon, andito na naman ako sa EEE kasi gagawa kami ng antenna.

At sa wednesday naman pasahan ng design problem sa 54. Buti namove sa saturday yung 105 exam. haayy... Monday, August 28, 2006 at 9:20 PM

Sumakay si Reggy dito...















































(hindi siya yang mga nasa pics ah..)


Shet, kaingget!!!



Okay, back to work... Hehehe. Goodluck sa report namen bukas :(

Ayos na rin pala PC namen sa bahay, so nde ko na kelangan mag-overnight. Pero mas ayos naman dito sa lab ah.. aircon. Hmm..tas tipid pa sa koryente namin sa bahay. Ahahaha!

Uh.. na-stress talaga ako pag umaga. Yung tipong 9am. Tas mawawala yun ng lunch time..tas hanggang mga 5:30 na ulet. Shetness. Tuesday, August 15, 2006 at 11:39 PM

Parang kilala ko rin yang "Best Actress" na yan.. Marami na akong naririnig tungkol sa kanya eh.

Bukod sa "groggy" eh marami nang pinauso yang si Best Actress.



Simulan natin nung minsang may nanlibre sa kanila ng ice cream. Sa kagustuhan niyang pasalamatan talaga yung nanlibre, ninais niyang ang unang kumain ng ice cream eh yung taong nanlibre sa kanila.

Best Actress: Ay sige po, BE THE HONORS.
Mga kasama: *hindi nakapagsalita, napatunganga lang*
Best Actress: Ay..mali ba? Ayun! BE MY HONORS!

TAKTE!!! kinorek pa..




Di lang yan, sa minsang general ng pagtitipon ng kayang org ay nag-aannounce siya ng isang activity.

Best Actress: Bale ang attire ay PARTY WEAR.

Para sa mga nakarinig.. ang partywear ay parang kalinya ng mga tupperware, melaware, etc. Kaya isipin niyo na lang kung pano kami tumawa.



Marami na rin siyang pinausong mga salita.. gaya ng HIPOLLUTING (highfaluting) words.



Hmmm..sa ngayon eh wala na akong maisip. Pero sinisigurado ko sa inyong makakagawa na ng libro 'tong babaeng ito. Saturday, August 12, 2006 at 11:24 PM

may sakit ako... :(

parang muka akong umiiyak lagi. takte. nakakainis. hindi ito ang panahon upang magka-sakit.

sira pa yung pc namin sa bahay. hindi rin ito ang panahon para masira ang pc namen.

napapagod na ako. pero hindi pa panahong magpahinga. Thursday, August 10, 2006 at 10:14 AM

kanina pa akong 6:30 dito sa CEL. halfway na kasi eh..

halfway na nina EJ. Hahaha. Joke, andito ako kasi naghatid ako ng kapatid ko na magte-take (na nagte-take na ngayon) ng UPCAT. Grabe, wala lang sa kanya. Late ata siya umuwi kagabi tas kaninang umaga wala pang tasa yung pencil niya. Pagdating pa namin sa Archi, walang bilihan ng food so pumunta pa kaming KnL ng tatay ko para bumili. Feeling ko kasi kung iikot kami ng acad oval eh di na kami aabot.Pagbalik ko dun sa pila, namromroblema yung nanay ko kasi yung isang schoolmate ng kapatid ko eh walang lapis. Takte yan..

"ay, meron po bang nakalagay"
"oo, nasa likod ng form, bakit hindi mo naman binasa."

Well, iba naman talaga yung pressure namin dati sa quesci. Tipong upcat is the biggest exam of our lives. Parang nakakatakot kasing hindi pumasa. Oo, nag-exam din naman ako sa ibang school pero iba talaga yung need na makapasa sa UP. Unang una na yung mura tuition kapalit ng magandang turo. Maraming nag-ooffer ng good education pero syempre, katumbas nun eh mga sisenta mil kada sem (na katumbas na ng apat na taong pag-aaral sa up). Tsaka kasi parang nakakahiyang hindi pumasa lalo na't alam mong malaking porsyento ng mga ka-batch mo ay papasa. Pag hindi ka pumasa, kasama ka dun sa panira sa batch niyo kasi bumaba percentage. Parang nakakasama na nga sa loob na na-fail mo sarili mo at magulang mo, andun pa rin yung burden na "sayang, science high school ka pa mandin."

At ngayong panglimang taon (at patuloy pa atang magbibilang) ko na dito sa unibersidad na halos buong buhay ko pinangarap, at lagpas sisenta mil na rin ang naiibigay ng tatay ko pang-tuition, napapagod na ako. Parang nakakahon, hindi ko magawa yung mga gusto kong gawin. Siguro, meron ngang mali. Hindi ba talaga ako dapat sa eee napunta? Feeling ko rin. Parang sa ngayon mas gusto ko magdesign ng mga plates, o di kaya mag-isip ng new marketing strategies, o pwede ring..ewan. Pero syempre, di ko rin naman masasabi na mas magiging masaya ako dun. Basta, tatapusin ko na muna 'to. Saka ko na lang aalamin kung ano ba talaga gusto ko.

------------------
nakakapagod ang buhay.

at sa iyo, darating isang araw maririnig mo yung mga dapat mong marinig. hindi na tama. at kung nagkataon na nasa panahon na wala akong mabigat na responsibilidad, matagal mo na akong hindi nakikita. Saturday, August 05, 2006 at 6:50 AM

argh.

shet, kung may nakakahiyang exam sa buong buhay ko, yun na yung exam namin sa 153 kanina. Pakshet. Nablangko ako. Ang ungas ungas.

Hmm..napapagod na ako. As in super. Kelangan nang may give-up sa mga pinaggagawa ko. Ahumm. O may mali lang rin siguro talaga sa mga prina-prioritize ko. Oo, meron lang. Lalo na pag tinitingnan ko yung iba, meron talagang mali sa ginagawa ko.

Sumasakit na ulo ko, iniisip ko pa lang gagawin ko bukas.

Pero ang saya ng ERG Opening! :) Congrats sa INT,congrats kay R.A. Daming food! Parang sulit na sulit. Di lang parang, talaga sulit. May menudo, chicken (something), lumpia, liempo, pansit, carbonara, saging at softdrinks.. at nakapagpakain ng higit 120 people! Nagpakain pa sa mga labs nung gabi na kasi dami extra. May take home pa akong menudo. Ahahaha! Sa ERG lang meron niyan :)

First time ko atang mag ERG Opening eh. Last year kase eh, pinagpaliban ko. Hehehe...

Ay, nakakalungkot pala. Kasi baka pumunta na si Reggy sa land of the kangaroos (hehehe).. :( Tas thrice a year na lang kami magkikita. Oks lang, basta may pasalubong akong billabong flipflops. Harhar. :D Ay oo nga pala, bumaba siya ng bundok para mag take ng board exam. Next week na board exam nila tas ngayon pa lang siya magstart. Galeng..tsk.

___________________

Nung Sunday, pagkagising ko..
Glenn: Ate, sinuot ni Papa yung havaianas mo!
Chanda: Wehh!?!

tas pagtingin ko nga, wala. Ang nakakarimarim pa dun, sa sabungan pumupunta tatay ko kapag linggo!!! Sheeeett!! As in kung pwede lang magwala nun..

Chanda: Ma, bakit di niyo naman sinabi kay Papa na hindi lang yun basta sipit! Ano ba yan!
Mama: Ay, sinabi ko ah.. Yun talaga gusto niya isuot kasi yung mga kasama niya daw mga nakaganun rin.
Chanda: Imposible! Malamang yung mga havana yung suot ng mga kumpare niya. tig sisingkwenta lang yung mga yun.

hindi ko nilalait yung havana ah..marami rin akong tsinelas na nde havaianas pero ang point ko, pinangsabong ng tatay ko yung iniingatan kong tsinelas!

Tas pag-uwi niya..
Mama: Lagot ka kay chanda, bakit yan talaga yung ginamit mong tsinelas.
Papa: Hmp! Mas muka ngang peke yan. Plain lang.. Kina *kumpare* may design pa.

Grrrrr....



ps. hindi ako nagmamataas sa tsinelas ko. pero astig din talaga.. sa ilang taon kong pagtsitsinelas at ilang beses na napupudpod at bibili na naman ako, narealize ko na mas nakatipid sana ako kung yun na binili ko mula umpisa pa. nakakahinayang talaga sa una..pero sa kagaya kong araw-araw naman nakaganun, Sulit :) At pinakasulit kapag may magbibigay lang sayo nun :D Tuesday, August 01, 2006 at 10:25 PM