Kakalungkot na masama pakiramdam ko.. Unang beses ko mafeel yung ganito kaya medyo nakakapag-alala rin. Long weekend pa naman, plano ko talaga mag relax. Pero hindi yung ganitong kelangan kong mahiga kasi kelangan.

Kakalungkot na wala mama ko dito :( Umuwi sila ng province ng tatay ko kaninang madaling araw eh. kakaiba pala pag wala ka directly masabihan kung gano kasama pakiramdam mo. And you know no ones gonna do the stuff the she usually do (when ur sick) for you. Kunwari gusto ko fruits, feeling ko kasi kelangan ko vitamins, ako talaga lalabas para bumili :(

Kakalungkot na matanda na ako.Kasi kung bata pa ako, malamang sasabihin ko na masama talaga pakiramdam ko at hindi aalis mama ko. Kaso malaki na ako at dapat kayanin ko na i-deal yung ganitong situation.

Kakalungkot na walang kwenta yung doctor kanina. Kasi syempre i-a-avail ko yung medical card ng company. Plan ko sa FEU dito sa amin. 10 am yung sched ayon sa brochure. Pagpunta ko dun 2pm daw, mali yung brochure. So balik ako 2, aba walang tao yung room! Eh kakalungkot kasi nag absent na ako. SO punta ako sa isang hospital along commonwealth. Ayun. Nagreseta lang siya. Tinanong ko pa nga kung nde ba ako magpapatest, hindi daw muna.

Kakalungkot na ako na magbabayad ng gamot. Hayyy, hirap naman. Hahaha, ang selfish, gusto nanay pa rin magbayad. SO ibig sabihin hirap pala may anak noh? Kaw babayad lahat ng gamot hanggang magka work siya. Tsk.

Kakalungkot. Kasi wala yung mga taong sana kasama ko. Basta kakalungkot :(

Kakalungkot kasi wala na. Hindi na. Tapos na... Friday, August 15, 2008 at 10:30 PM

Dapat eh mag-aaral na ako para sa boards...
Pero adik na ata ako tumapat sa monitor.

At parang sa tuwing mag-aaral ako para sa exams, ngayon ko naisipang gawin ang mga bagay gaya ng pag-blog. O diba. Simula ng nagwork na ako hindi na ako nakakapost. Ano na ba nangyari sa akin?

* more than 2 months na ako dito sa trabaho ko. Hindi ko alam kung masaya, o malungkot. Steady lang. Mahirap kasi walang training, pero pag iisipin ko naman yung mga possible training na kunin ko sa point na to, feeling ko mabo-bore ako. Gulo no? Pero magiging mahirap sa akin pag umandar na ulit project namen. Supposedly kasi, shadow lang ako at taga ibang bansa talaga gagawa. Pero ayun, umalis na yung gagawa, at ako na. :(


* ako na lang nagtatrabaho sa pamilya namen. Hahaha! Nagresign na tatay ko nung June. Kala ko nagjojoke lang siya, kasi no, 2 kapatid ko pa nagaaral. 1st year college at 2nd year hs. Pero seryoso nga siya.

* at eto pa, nag-aaral pa tatay ko. Baligtad na mundo. Hehehe. TInatapos niya law niya. Isang subject na lang kasi yun dati sa FEU, mga gradeschool pa ata ako. Tapos nagka-problema. Astig nga eh, ibig sabihin gusto niya talaga. Kelangan pa kasi maka 1 year residency siya dun sa Sorsogon para makagraduate siya.

* so pano na kami nabubuhay? Di ko alam. Hehehe. May pension naman tatay ko.. Hmm, at syempre nagbibigay ako. Bayad sa telepono, grocery twice a month, at nagbibigay sa nanay ko. ANg bait ko diba? Hahaha, pinuri sarili. De, kasi nakaklunkgot na wala ako naiipon. Pero ok lang siguro hanggang ngayong mga unang buwan. At nagbibigay naman kasi ako. :)

* iniisip kong maghanap na ng bahay malapit sa fort. Kasi ang mahal na ng pamasahe at ngayon pa, magbo-boards, nauubos time ko sa travel. Pero pero, mahirap maghanap. Yung malapit, mahal. Outrageous! bwahahah! 30k studio type. shetness. kahit 6 pa kami magsiksikan dun, mahal pa rin 5k. Yun din iniidip ko pag may ka-share, kelangan ko ng katahimikan sa gabi. bahala na.

* at ang huli, boards na! Sana mag-take ako. ahahaha. Wala pa ako nauumpisahang matino. Nde pa nga ako kumuha clearance. O diba. Bala na.

Eto na muna. Kasi kugn nde ko pa tapusin baka nde ko na naman ito ipopost.
Hanggang sa muli, babay. Saturday, August 09, 2008 at 10:09 AM